Sokakta güvenle dolaşmak kadının da hakkı

Bahçelievler yedinci cadde çocukluğumdan beri severek vakit geçirdiğim yerlerden biridir. Geçen gün erkek ve kadın iki kuzenimle birlikte akşam 9 civarında yedinci cadde üzerinde yürüyorduk. Kuzenlerime hararetli bir şekilde gün içinde olanları anlatıyordum. O anda karşıdan gelen adama bir an için gözüm takıldı ve göz göze geldik. Ben kuzenlerime neler olduğunu anlatmaya devam ederken, içgüdüsel olarak sonradan olacakları anlamış gibi, göz ucuyla da bana doğru yaklaşan adamı takip ediyordum. Onun beni sözlü veya elle taciz edeceğini anlamış gibi bir anda çantamı onun yürüdüğü tarafa koyup, bana sürtünmesine engel olabileceğimi düşündüm. Aynı anda yürüyebileceğimiz başka yol alternatiflerini de düşünmeye başladım. Ne yazık ki çantam hiçbir işe yaramadı ve adam tam da yanımdan geçerken “mmm” gibi garip bir ses çıkararak, sanki yanlışlıkla olmuş gibi elini bacağıma dokundurdu. Hissettiğim duygu öfke ve üzüntüydü. Nasıl oldu da bu adam hiç korkmadan sokak ortasında bana dokunma hakkını kendinde bulabildi? Adam hızlıca yürüdüğü halde arkadsından “terbiyesiz” diye bağırma şansım oldu. Adam elbette geri dönüp bakmadı ve yoluna devam etti.

Bu olay bana şunu gösterdi. Tek başıma olmam veya tanıdıklarımın benimle olması, ne giydiğim, nasıl yürüdüğüm.. bunların hiçbir önemi yok. Sokak tacizi her an başımıza gelebilir ve bunu engellemek için bir an önce harekete geçemiz gerekli. Çünkü sokakta veya kamusal alanda güvenle dolaşmak kadının da hakkı…

İşyerine güvenle gidemiyorum

Çok sevdiğim bir işim var ve her sabah mutlulukla, işe gitmek üzere uyanıyorum. Ne yazık ki bu mutluluğum aracımı park ettiğim alandan, iş yerime kadar yürüdüğüm mesafede son buluyor. Aracımı park ettiğim yerden işime ulaşabilek için iki farklı yolu kullanabilirim. Hangi yolu kullanırsam kullayım farketmez, istisnasız her sabah yerel esnafın gözle tacizine maruz kalıyorum. Üzerime diktikleri bakışları beni öyle rahatsız ediyor ki, çoğu zaman başımı yere eğerek yürüyüp sanki onları hiç görmemiş gibi, onlar hiç yokmuş gibi hareket etmeye çalışıyorum. Tabii bu arada kendim de görünmez olabilmek için elimden geleni yapıyorum. Örneğin, topuklu ayakkabılarımdan çıkan ses onların ilgisini çektiğinden, mümkün olduğunca yürüdüğüm yolda değil de iş yerinde topuklu ayakkabı giyiyorum. Kalçalarımı açıkta bırakacak bir mont veya bluz tercih etmiyorum.

Kadın-erkek eşitliği adına kadınları iş gücüne dahil edebilmek için yapılan onca çalışmanın ve çabanın sonucunda ben bir kadın olarak iş gücüne dahil oldum ve ekonomik özgürlüğümü ilan ettim. Ancak ne acıdır ki, evimden işe giderken, istisnasız her sabah ekonomik özgürlüğümün veya aldığım eğitimin hiçbir anlamının olmadığı ve aslında benim bir et parçasından ibaret olduğum bana hatırlatılıyor…

Çocuklarımın aynı şeyleri deneyimlemediği bir dünya hayal ediyorum…

Dolmuşta

Bir kaç genç kadın bir araya geldiğimizde nasıl oluyorsa konu başımıza gelen tacizlerden açılıyor.Şimdilerde gülerek anlattığımız bu olayların aslında bizde nasıl izler bıraktığını görmezden gelmek için karşılıklı kahkaha atıyoruz.12-13 yaşınlarındaydım.Ablamla birlikte teyzemden çıkmış eve gitmek için dolmuşa binmiştik.Cam kenarında oturuyordum.Bindiğimiz dolmuş camla koltuk arasında bir boşluk olacak şekildeydi.Neyse oturduk gidiyoruz eve doğru.Birden bacağımda bir karıncalanma hissettim ve herhalde kaşınıyor diye düşünerek önemsemedim.Bu arada eve yaklaşmıştık 2 dakika sonra inecektik.Tekrar aynı şeyi hissettim ve bu sefer dönüp baktım ve hissettiğim şeyin karıncalanma olmadığını,arkamda oturan delikanlının? elinin tam olarak bacağım ve kalçam arasında gidip geldiğini gördüm (çok soğuktu kat kat giyinmiştim o yüzden zor anladım).Tam o sırada ablam hadi iniyoruz dedi ve biz indik.Sesim kesildi çünkü ne olduğunu anlamamıştım,küçüktüm.Dolmuş zaten gitmişti ve bende ellendiğimle kalmıştım.İlk defa böyle bir şeyle karşılaşmıştım, nasıl tepki vermem gerektiğini bilmiyordum.Yaptığım tek şey eve gidip bir hafta o anı düşünerek yaşamak oldu.Şu an aklıma geldikçe kendi salaklığıma güler neden ses çıkaramadım diye de kendime kızarım.Böyle durumlarda utanmak sıkılmak,üzülmek yerine olay anında tepki vermemiz gerekir.Şimdi böyle bir şey başıma gelince yapacağım gibi. Kesinlikle bu gibi durumlarla karşılaşılınca sessiz kalmamalıyız.Şimdi sesimi çıkarırsam rezil olurum gibi bir düşünce asla olmamalı çünkü asıl rezil olanın bunu yapan kişilerin olduğu unutulmamalıdır.Tacize sessiz kalındıkça kendini yok etmez tam aksine olabildiğince ses çıkardığımızda yok olur.Bu beden bizim ve biz izin vermediğimiz sürece kimse dokunamaz.